❇️ زندگی نامه کوتاه حضرت سیّد الشهدا امام حسین علیه السلام

🔆 حضرت امام حسین(ع)، دومین فرزند امام على(ع) و فاطمه زهرا(س)، روز سوم شعبان سال چهارم هجرى در مدینه بوده است.

پس از ولادت، پیامبر اکرم(ص) نام وى را «حسین» گذاشت، آن گاه او را بوسید و گریست و فرمود: «تو را مصیبتى عظیم در پیش است، خداوندا! کشنده او را لعنت کن!»

مسعودى می‌نویسد: امام حسین(ع) مدّت هفت سال با رسول خدا(ص)بود و در این مدّت، آن حضرت خود متصدّى غذا دادن و علم و ادب آموختن به امام حسین(ع)بود.

حسین بن على(ع) مدّتِ شش سالِ دوران کودکی‌اش را با پیغمبر اکرم(ص)سپرى کرد و پس از رحلت آن بزرگوار، مدّت سى سال در کنار پدرش على(ع) به سر برد و در همه حوادث پرتلاطم دوران آن حضرت حضورى پرتلاش داشت.

ایشان پس از شهادت حضرت علی(ع) نیز ده سال تمام همراه برادر عزیزش امام حسن(ع)زندگى کرد و پس از شهادت برادرش در سال ۵۰ هجرى، به مدّت ده سال، به ارزیابى حوادث زمان پرداخت و بارها به معاویه پرخاش کرد و پس از مرگ او در برابر حکومت یزید، شجاعانه ایستادگى و از بیعت با او خوددارى کرد.

سال شصتم به پایان نرسیده بود، که امام دیدند توده مردم، فریب بنی امیه را خورده‌اند. امام به این نتیجه رسیدند که براى به حرکت درآوردن امّت، دیگر خطابه و سخنرانى حماسى کافى نیست، بلکه باید اراده شکست خورده امّت را به پذیرفتن فداکارى وادارد و آنان را بر ضدّ باطل بشوراند تا زمینه احقاق حقّ را فراهم سازد.

تا این که در محرّم سال ۶۱ هجرى به همراه گروهى از بستگان و یاران باوفایش، در سرزمین کربلا به شهادت رسید.

⚜️ارسالی: حدیث رستگار